ห้อง

posted on 04 Mar 2013 14:36 by lazie-style
 
 
 
 
 
 
รูปร่างห้องที่บิดเบี้ยว
อิงจากภาพในห้วงความทรงจำ
 
ห้อง
ที่เห็นสิ่งของรอบตัว
เพียงเพราะอาศัยแสงสว่างที่เล็ดลอดจากจอภาพ
ขณะท่องโลกกว้าง ผ่านการเชื่อมต่อ
ในค่ำคืนที่มืดมิด
และโคมไฟที่ได้ฟรี
เนื่องในวาระโอกาศครบรอบวันที่ได้ออกมา
จากท้องมารดา
 
เสียง
และกลิ่นของสายฝน
ที่กลั่นกรองผ่านกรงหน้าต่าง
นำความรู้สึกแปลกประหลาด
ผ่านเข้ามาในห้องอย่างง่ายดาย
 
ผ่อนคลาย
แต่หวาดกลัว
 
บ่อยครั้ง
ที่ชอบจะอยู่มืดๆ เพียงลำพัง
ในเวลาพลบค่ำจวบจนรุ่งสาง
 
เปิดเพลงผ่านลำโพงตัวน้อย
ระดับความดังไม่มาก
เพียงเพราะไม่อยากรบกวนใคร
แต่คงยังหวาดกลัว
กับเสียงที่อาจจะได้ยิน
เมื่อตอนอยู่ตัวคนเดียว
 
.
.
.
 
 
ยิ่งเนิ่นนาน ผ่านไป
ความทรงจำยิ่งเลือนลาง
ความรู้สึก นึกคิด
ความอยาก
เริ่มมลาย หายไปจนแทบไม่เหลือ
 
 
เลือกที่จะปล่อยให้หาย
หรือพยุงไว้ให้คงอยู่
 
เลือกที่จะสนองความอยาก
หรือรอให้เวลา พัดพามันจากไป