ลองแต่งนิยายดู: เรื่อง "จบ"

posted on 08 Apr 2013 01:56 by lazie-style directory Fiction
 
"ความว่างเปล่านี่ แปลว่าอะไรกันนะ"
 
นรุต ชายหนุ่มผู้ซึ่งเรียนจบหมาดๆ กำลังรำพึงกับตนเองในวันจบการศึกษาชั้นมัธยมปลายของเขา หลังจากที่ร่ำลากับเพื่อนฝูงเรียบร้อย พร้อมที่จะก้าวออกจากสถาบันแห่งนี้
 
ต่อย่างไรก็ตาม นรุตยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ บนสนามหญ้าผืนใหญ่ที่เพิ่งปูหญ้าปลอมไปเมื่อไม่กี่วันก่อน แต่มันก็ยังมีความทรงจำเก่าๆ ของ 6 ปีที่ผ่านมา
 
แม้ว่านรุตจะไม่เคยได้เหยียบสนามหญ้าผืนนี้เลยก็ตาม
 
- - - - - - - - - - - - - - -
 
"เฮ้ย ยังไม่กลับหรอวะ"
 
ก้อง หนึ่งในเพื่อนร่วมชั้นของผมกล่าวทักทาย 
..ทั้งๆ ที่คิดว่ากลับกันไปหมดแล้วแท้ๆ
 
"ถ้ากลับแล้วจะยืนอยู่ให้มึงทักปะวะ คิดดิคิด"
มตอบ พร้อมแสร้งน้ำเสียงทีเล่นทีจริงซึ่งเพียงพอที่จะสร้างบรรยากาศดีๆ ที่เพื่อนควรมีให้กัน
 
"โหย วันสุดท้ายยังกวนตีนเหมือนเดิม.. แล้วนี่มึงทำไรวะ ยืนเหม่ออยู่ได้ ถ้าเหยียบขี้หมากูไม่เตือนนา"
 
...ก็ไม่ได้ขออยู่แล้ว... แต่ขืนพูดไปแบบนั้น สิ่งที่ผมทำไปเมื่อครู่คงสูญเปล่า
 
"เออน่า ว่าแต่มึงเถอะทำอะไรวะ ทำไมยังไม่กลับอีก"
 
"กูก็ทำอะไรที่มันสร้างสรรค์กว่ามึงละกัน ฮ่า~"
 
"เตือนไม่ให้กูเหยียบขี้หมาอะหรอสร้างสรรค์ของมึง"
 
".... มึงนี่นะ กูช่วยงานอาจารย์รังสรรค์อยู่เว้ย มาด้วยกันป่าว กำลังขาดคน"
 
"..ก็ว่า.. เออๆ ปะ เดี๋ยวกูช่วย"
 
 
 
...ผมแอบสงสัยอยู่หลายครั้งนะ ไอ้การสื่อสารเนี่ย เราต้องมีสารที่อยากจะสื่อ แต่บางทีผู้ส่งสารก็เลือกทางที่มันวกไปวนมา กว่าผู้รับจะได้สารนั่นก็เปลืองเวลาหายใจไปไม่รู้กี่หน
จริงๆ แล้ว ผมก็ด้วยน่ะแหละที่ทำให้สารมันวกวน.. อาจเป็นเพราะอยากถนอมน้ำใจ ทำให้ผมไม่พูดตรงๆ ออกไปด้วยล่ะมั้ง
 
ถ้าเกิดว่าเมื่อกี้ผมตอบมันไปว่า "อย่ายุ่งกับกู" ตั้งแต่ที่มันทักครั้งแรก.. จะเกิดอะไรขึ้นกันนะ
 
.. หรือถ้าแค่มันเดินมาพูดกับผมว่า "เฮ้ยรุต มานี่ดิ อาจารย์มีงานให้ช่วย" มันจะง่ายกว่ากันมั้ยนะ
 
หรือเพราะกลัวว่าผมจะปฏิเสธ ก็เลยเสาะหาประโยคสนทนามาเกริ่นนำเพื่อที่จะชักจูงผมให้คล้อยตามได้ง่ายขึ้น แต่มันจะไม่เปลืองเวลางั้นหรอ ในเมื่ออาจารย์ขาดคน ต้องการคนเพิ่ม ก็ควรต้องรีบหาคนไปให้เร็วที่สุดไม่ใช่รึยั..
 
"มึงจะเหม่ออีกนานปะวะไอ้รุต"
 
"..กูก็ย้ายเก้าอี้ให้หมดแล้วนี่หว่า"
 
"เออกูรู้.. แต่กูเห็นมึงเหม่อบ่อยๆ มีไรอยากบอกก็บอกได้นะ หรือมึงง่วงวะ อยากนอนพักมั้ย"
 
"กูสบายดี"
 
"หรอ"
 
"อืม"
 
"อืม"
 
"..."
 
"..."
 
บางทีผมก็แอบรำคาญก้องมันนิดหน่อย ถึงจะรู้ว่ามันพยายามแสดงบทบาทของคนที่เป็นห่วงเป็นใยก็เถอะ.. หรือบางทีมันคงแค่ห่วงว่าจะไม่มีใครช่วยงานมันมากกว่าหากผมเป็นอะไรไป.. นี่แหละนะคนเรา..
 
- - - - - - - - - - - - - - -
 
วันนี้ไอ้รุตมันเป็นอะไรของมัน ถ้าถามผม ผมก็ไม่รู้หรอกครับ..
 
  จริงๆแล้วผมก็เฝ้ามองมันมาตลอดนะ แล้วมันก็ชอบเหม่อแบบนี้เสียทุกครั้ง.. ผมโรคจิตป่าววะ ไม่หรอกเนอะ แต่ผมก็มีความสุขของผมนะ แต่ผมก็ไม่รู้นะว่าผมไปทำให้มันทุกข์บ้างรึเปล่า..
 
รุตเป็นคนที่ชอบคิดมาก เงียบ ชอบอยู่กับตัวเอง.. ผมก็แค่อยากเปิดโลกให้มันบ้าง
 
 
แต่ก็เหมือนกลายเป็นว่ามันจะรำคาญผมทุกที
 
 
ผมทำอะไรผิดกันนะ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ลองแต่งดูเล่นๆ เหมือนจะวาย ไม่นะะะะะ -_-
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ไม่วายอะไรรรรร มันวายตั้งแต่ประโยคนี้แล้วเฟ้ย!! " จริงๆแล้วผมก็เฝ้ามองมันมาตลอดนะ "

#2 By ★Mirai on 2013-04-08 02:37

กรี๊ซซซซซซ
ว่าแต่ "วัยขบเผาะ" มันหายไปไสล่ะจ๊ะ 5555
โอ้ยชอบอะ
มันดูน่ารักมากกว่านะ  กลิ่นวายเบาๆ
/ใครใคร่คิดแบบใดแล้วแต่ความชอบ(?)ของตัวเอง
อร๊างงงงง
แต่ดูรุตเป็นคนโลกค่อนข้างสูงไม่เบา...
เจ้อยากสอยลงมา
/หาไม้สอยมะม่วง

#1 By zecrownn on 2013-04-08 02:34